...

นี่คือเรื่องราวที่เกิดขึ้นจริงในครอบครัวของเราเอง..........
เรามีกัน 4 คน พ่อ แม่ พี่สาว(ตัวเรา) น้องชาย ทั้งพ่อ และแม่ทำงาน เราเรียนปีสุดท้าย ปัญหาอยู่ที่น้องชายเรานี่แหละ
ที่จริงครอบครัวเราจัดว่าเป็นครอบครัวที่อบอุ่นยังได้ พาไปเที่ยว ทานอาหารนอกบ้าน ตามโอกาส(บางคนมีแบบเราไหม)
ทั้งพ่อ แม่ทำงาน รายได้ไม่สูงนัก แต่ไม่เคยติดขัด คือสามารถกิน ใช้ ของดีๆได้ แม่นี่แหละที่ทำงานเป็นรายได้หลัก
ตัวเรามีอะไรหลายๆอย่างที่ทำให้ไม่มั่นใจ ตอนเด็กๆเคยโทษแม่ที่แม่ไม่ดูแล พอโตขึ้นมาก็ไม่โทษแม่สักนิด ดูแลตัวเองได้
อยากบอกว่าอะไรที่เราคิดว่าเค้าไม่ใส่ใจเราอ่ะ โตมาเพิ่งรู้ว่า เค้าไม่รู้หรอกเราคิดอะไรอยู่ มีไรก็บอกไปสิคะ ใครจะไปตรัสรู้กะชีวิตคนอื่นได้ทุกเรื่องล่ะ ว่าต้องการอะไร ไม่ต่องการอะไร
แต่น้องชายเราสิไม่รู้จักโต โทษแม่ตลอด น้องชายเราบอกว่าที่ชีวิตมันย่ำแย่อย่างนี้เป็นเพราะว่าแม่
มันบอกว่ามันลำบากมาก ที่ต้องมาช่วยแม่ขายของ ไม่ได้มีชีวิตวัยรุ่น ไม่ได้ทุกสิ่งอย่างที่อยากได้ อย่างที่คนอื่นเขามี
เอ่อ ชีวิตวัยรุ่นไม่คุ้มหรออออ ตอนที่มันเริ่มวัยรุ่นมันเที่ยวเตร่กลับบ้านสว่างแทบทุกวัน ใช้เงินเลี้ยงเพื่อนได้เสมอ
เรื่องเรียน ปวช.เรียนไปตั้ง 4 ปี เกเรน่ะ พอจะต่อ ปวส. คือมันไม่อยากเรียน แต่พ่ออยากให้เรียน จริงๆแม่ก็อยากแต่คิดว่ามันจะไปไม่ไหว มันเลยบอกว่าพ่อชอบมายุ่งวุ่นวายกับชีวิตมัน แต่พอเค้าไม่สนใจมันเลย มันกลับหาว่าเค้าไม่สนใจ
ตอนที่จะไปสมัคร ปวส.แม่ก็ไม่ค่อยอยากให้ไป กลัวเสียเงินฟรีน่ะ กลัวเสียเงินแล้วมันไม่เรียน
และแล้วมันก็เรียนจนกระทั่งเหลือเทอมเดียว.....เลิกเรียน ตอนนี้มันอยากเข้ามหาวิทยาลัยมาก แต่เราไม่อยาก
เพราะเรารู้ว่ามันเรียนยาก และเสียเงินเยอะ ทุกวันนี้มันไม่เรียนและวิ่งมอไซด์รับจ้าง แล้วบอกว่าหาเงินเองได้แล้ว
แถมดูถูกอาชีพนี้ว่าต่ำต้อยได้เงินน้อย ได้ที20ๆๆ และไม่คบเพื่อน ไม่คบใครทั้งนั้นอ่ะ
ตอนนี้พ่อไม่ยุ่งกะมันแล้ว ส่วนแม่ก็คุยนะ แต่พอโดนมันเหวี่ยง แม่ก็เลยถ้าไม่จำเป็นจะไม่คุยแล้ว
แม่เคยคุยกะมัน มันตอบไม่ดี แม่ก็จะตบมัน(ยังไม่ได้ตบ) มันเห็นท่าแม่มันจะต่อยแม่ ซะงั้น ประมาณว่า มึงยุ่งกะชีวิตกู ที่ชีวิตกูตกต่ำอยู่ทุกวันนี้เป็นเพราะมึง แม่เราไปดูหมอมา บอกว่านี่ศัตรูมาเกิดเป็นลูก 
อีกทีก็ มันมีตัวอะไรหว่าที่ไม่ดีๆอ่ะเข้า ทีแรกจะเข้าพ่อ แต่พ่อมีของ เลยเข้าน้อง ประมาณว่ายักษ์อ่ะ คือที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ไม่ใช่มัน
เพราะพ่อ แม่ น้อง เกิดปีมะเส็ง ปีเดียวกันหมด มันชงกันดวงตีกันทั้งบ้านอ่ะ
เราโตแล้วเราจะดูแลตัวเอง จะดูแลพ่อแม่ถ้าเราได้ทำงาน แต่น้องเราไม่โตทุกสิ่งอย่างแม่ผิด ไม่เคยจะมีชีวิตด้วตนเอง
อย่างดัดฟัน เรายังไม่ได้ดัดเลย ทั้งๆที่เราไม่ค่อยยิ้ม เราไม่มั่นใจ เราอยากยิ้มนะ
น้องเราดัดก่อน เซ้าซี้ดัดจนได้ พอดัดแล้วก็อยากเอาออก จนทุกวันนี้ 5 ปีแล้ว ฟันยังไม่เข้าเลย ไปหาหมอไม่ต่อเนื่องอ่ะ
เปลืองเงินฟรีป่ะล่ะ
มันอ่ะบางทีผีเข้าก็ลุกขึ้นมาจัดบ้าน ทิ้งทุกอย่างอ่ะที่มันมองเป็นขยะ ของๆยายก็ทิ้ง ของๆเราก็ทิ้ง
ทั้งๆที่เราเก็บไว้ตรงนั้น แต่มันมองว่าขยะ แล้วมาบอกว่าไม่รู้ ทิ้งของสำคัญทางจิตใจเราไป
เราก็ไปว่าแม่ ว่าปล่อยให้มันเอาไปทิ้งได้ไง......แม่ผิดไรว๊า แม่งเผาบ้านไปเลยป่ะ ขยะหมดแหละบ้านนี้อ่ะ
บางครั้งแม่ก็โทสับมาร้องไห้ เราสงสารแม่มาก ทำไมแม่คนเดียวต้องแบกรับทุกอย่าง พ่อก็โทษแม่ พ่อก็ไม่น่าจะมาโทษแม่นะ
ที่เอามาเล่านี้เพราะเราโตแล้วเราเริ่มมีความรู้สึกของความเป็นแม่เข้ามาทุกทีๆ ลองนึกดูหากเรามีครอบครัวตอนนี้ เรายังไม่มีปัญญาจะเลี้ยงลูกได้อย่างที่แม่เลี้ยงเรามาได้เลย แล้วถ้ามีลูกศัตรูมาเกิดลองนึกถึงจิตใจแม่สิ เค้าจะมีรู้สึกอย่างไร
เฮ้ออออ ที่จริงครอบครัวเราก็จะได้เป็นครอบครัวที่ดีแล้วสินะ แต่มีมารผจญตัวเดียวอ่ะ
สงสารแม่.......