ผมเป็นผู้ชายที่แย่มากมั้ยครับ

ผมขอเล่าเรื่องผมกะแฟนคนแรกให้ทุกคนฟังครับ สมมติว่าชื่อ เอ นะครับ
ผมกะแฟนคบกันมาตั้งแต่สมัยเรียน จนมาทำงานที่เดียวกัน รวมเวลาเกือบ 3 ปี เริ่มจากเธอเป็นเพื่อนแลปเมด ทำงานใกล้ชิดกัน ผมก็ชอบเธอขึ้นมา นิสัยเธอเป็นคนเรียบร้อย ยิ่มเก่ง มองโลกในแง่ดี ขี้อาย ไม่ค่อยกล้าตัดสินใจ หน้าตากลางๆ ไม่ค่อยแต่งมาก เราต่างก็เป็นแฟนคนแรกของกันและกัน 
ตลอดเวลาที่ตบกัน แทบไม่เคยทะเลาะกันเลยครับ เอใจเย็น ไม่ตามจิก ไม่ขี้หึง ให้อิสระผมตลอด อยากไปไหนกะเพื่อนไม่เคยว่า เค้าเอาใจใส่ห่วงใยผมดีมาก ส่วนตัวผมนั้น บอกตรงๆว่าจียผู้หญิงไม่เป็นครับ หม่เคยมีช่วงโปรโมชั่น ไม่เคยเอาใจเธอ มีน่างขากเพื่อนคนอืานก็แค่โทรคุยกัน ไลคุยกันทุกวัน มีไปกินข้าวดูหยังกันบ้าง อาจเพราะเราเป็นเพื่อนกันมาก่อน เลยไม่ต้องพูดไรมาก ผมเป็นคนงก ไปกินข้าวน้อยครั้งมากที่จะเลี้ยงเธอก็ไม่เคยบ่น ของขวัญวันเกิดก็ไม่เคยให้ มีแต่ไปกินข้าวด้วยกัน คือเธอดีกับผมมากๆ มีครั้งนึงทีเธอน้อยใจ เพราะตอนนั้นใกล้จบ ผมไปฝึกงาน ตจว แล้วไม่โทรหาเธอ คือปกติผมก็ไม่ได้โทรหาเธออยู่แล้ว เพราะตอนเรียนก็เจอกัน กินข้าวด้วยกันทุกวัน เลยไม่รู้จะคึยอะำร แล้วเราก็ไม่ได้เป็นพวกชอบคุยกุ้กกิ้กเท่าไหร่ ตอนนั้นผมงานยุ่งมาก ไม่ได้โทรหาเลย 3 วัน เธอน้อยใจไปร้องไห้กับเพื่อน ว่าทำไมทำเหมทอนเธอไม่ใช่แฟน เพื่อนเธอโทรมาด่สปม ตอนนั่นผมตอบไปว่า ผมชอบเอจริงๆนะ ถ้าผมกับเอต้องเลิกกัน ก็รงจะเป็นเธอที่บอกลาก่อน จากนั้นผมก็โทรไปง้อเธอ เธอไม่ว่า ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ปล้วเราก็คุยกันเหมือนเดิม


ต่อมาก่อนเรียนจบ ผมสอบตก ดีที่ซ่อมได้ ไม่ต้องเรียนซ้ำ ตอนรั้นเครียดมากกลัวจบไม่พร้อมเพื่อน เอก็ให้กำลังใจผมจลอด ผมซึ้งใจมาก คิดว่าเค้าเป็นคนดีที่สุดสำหรับผม ตอนนั้นผมก็บอกรักเค้าครับ หลังเรียนจบ ผมพาเค้าเข้าบ้านไปเจอพ่อแม่ พาอแม่ผมก็ชอบเอครับ เพราะเรียบร้อยน่ารัก จากนั้นเรามาทำงานที่เดียวกัน งานหนักมากคนับ แใ้จะทำที่เดียวกัน แต่คนละแผนก ไม่ได้เจอกัน เจอกันแค่ตอนเย็นเวลาไปกินข้าวด้วยกัน ผมบ้างานมาก ทำโอทีตลอดจนไม่มีเวลาให้เธอ เธอก็มีบ่นบ้าง ผมก็พยายามจัดเวลามาให้ แต่ผมกำลังสนุกกับการหาดงินครับ ตอนนั้นผมแทบไม่โทรหาเค้าเลย เสาอาทิคก็ทำโอ เค้าก็ไม่ว่า แต่ก็ส่งไลมาคุยกันตลอด เป็นห่วงผมตลอดว่าอย่าหักโหมมากไป ตอนนี้ละครับ ที่ผมเริ่มมีความรู้สึกว่า ห่างๆจากเค้า รุ้สึกว่าจรอวๆแล้วผมรักเค้าน้อยกว่าที่เค้ารักผม ผมพยายามถามตัวเองว่าทำไม บางทีผมไม่ได้คิดถคงเค้าเลย ผมรุ้สึกว่าเค้าไม่ใช่สำหรับผมครับ เค้าเป็นคนดีครับ ดีมาก แต่นิสัยเราต่างกันหลายอย่าง ผมเป็นคนเฮฮา เพื่อนมาก บอบออกกำลังกาย แต่เค้าเงียบๆเรียบร้อย วันหยุดก็กลับบ้าน ไม่ชอบออกกำลังเลย ตอนนั้นคิดมาตลอด แต่ก็ร้สึกว้าเค้าดีมาก ผมอยุ่กับเค้าก็ไม่มีปัญหา ก็คบกันมาเรื่อยๆ เอไม่ได้สงสัยอะไร เพราะเดิมผมก็ไม่ค่อยเอาใจเธออยู่แล้ว ยังดีกับผมเหมทอนเดิม ผมเองก็พยายามดีกับเธอมากขึ้น แต่ความรู้สคกว่าไม่ใช่ก็ยังรบกวนตลอด

เรื่องมาเกิดตอนต้นเดือนเมษาครับ ผมขอเค้าแต่งงาน เพราะผมคิดว่าดูแลเค้าได้ เค้าดีใจมาก ดูจากรอยยิ่ม ปมเห็นเค้ามรตวามสุขก็ดีใจ แต่ในใจผมเอง มันงงงงบอกไม่ถูก ช่วงนี่น ผมรุ้จักรุ่นน้องในที่ทำงานคนนึงครับ สมมติว่าชื่อน้องบี น้องบีเป็นคนน่ารัก แต่งตัวเก่ง ผมก็แลกไลกะน้อง ตอนแรกก็คุยเรื่องงาน ต่อมาก็มีคุยเรื่องอื่นด้วยๆ น้องเค้าคุยสนุก จนผมรู้สึกชอบน้องเค้าขึ้นมาจริงๆ โดยที่น้องเค้าก็ไม่รุ้ตัวนะครับ จากนั้นผมเลยรุ้สึกว่า ผมผิดครับที่ไปชอบน้อง เป็นการไม่ซื่อสัตย์กับเอ ทั้งที่เอก็เชื่อใจผมมาตลอด ไม่เคยตามจับผิดอะไรเลย ผมคิดว่าเป็นเพร่ะผมรักเอไม่มากพอ ผมไม่อยากให้ผมคบกับเอ แล้วต่อไปอาจจะทำร้ายเธออีก ผมตัดสินใจบอก้ลิกเธอครับ ในเวลาไม่ถึงเดือนจากวันที่ขอแต่งงาน


วันที่บอกเลิกเค้าเสียใจมากครับ เค้าร้องไห้ แต่ไม่โวยวายอะไร บอกว่าถ้าผมคิดทบทวนมาดีแล้วก็ไปเถอะ จากนั้นเค้าไม่พูดกับผมเลยครับ มันน่าอึดอัดเพราะทำงานก็เจอกันตลอด ผมก็เข้าใจครับ จนมาวันนึงก็เกิดเรื่องขึ้น วันนั้นเค้าทำโอทีครับ แล้วทำวันเดียวกับน้องบี แต่ปมไม่รู้ ด้วยรวามที่แวะไปเที่ยวแถวนั้นก็เลยจะเข้าไปเยี่ยมเค้า แต่ดันเจอน้องบี น้องบียังไม่รุ้นะครับว่าผมกะเค้าเลิกกันแล้ว พอน้องบีเห็นผมก็ยอ่มเข้ามทักทาย เค้าก็เดินปึงปังเลิกทำงาน กลับบ้านไปเลยครับ ตอนนั้นผมก็งงว่าทำไมเค้าทำแบบนี้ คือปกติเค้าจะเป็นคนใจเย็นมาก ผมก็ไม่ได้เคลียอะไรครับ จากนั้นผมรุ้มาว่าเค้าไปคุยกะน้องบี ว่าผมบอกเลิกเค้า เพราะชอบน้องบี คือผมไม่ได้บอกนะครับ ว่าคิดว่าเค้าไม่ใช่มานานแล้ว กลัวเค้าเสียใจ เค้าก็ไม่ได้ว่าอะไรน้องบีครับ บอกน้องบีให่ดูแลผมด่วย แต่น้องตกใจครับ เพราะไม่เคยรุ้มาก่อนว่าผมชอบ น้องก็เลยโทรมาหาผม ผมก็ตกใจเพราะไม่คิดว่าเอจะไปบอกน้องเค้า ตอนนั้นผมว่าเค้าไปว่า อย่าไปโทษน้องนะ ทั้งหมดเป็นความผิดผมเอง เค้าเสียใจมากร้องไห้หนักเลยครับ กาว่าผมคิดได้ยังไงว่าเค้าเป็นคนแบบนั้น ผมก็ขอโทษไป บอกว่าไม่คิดว่าเค้าจะทำแบบนี้ คือผมยังไม่อยากให้น้องรุ้เรืาองนี้ 

จากนั้นเอเสียใจมากครับ ไม่พูดกะผมเลย บางครั้งก็พูดประชด ส่งไลมาฟูมฟาย จนวันนึงเธอนัดผมคุย แล้วถามว่า ทำไมผมตัดเธออกจากชีวิตได้ง่ายจัง น้องบีที่รุ้จักกันแค่เดือนเดียว กับเธอที่คบมานาน เธอคิดว่าปมเห็นแก่ตัว เลือกความสุขของตัวเอง ผมรุ้สึกถูกแทงใจดำครับ ว่าทำไมเธอว่าผมตัดเธอง่ายๆ ผมเลยบอกเธอไปว่า จริงๆผมไม่อยากจะบอกหรอกนะ แต่ผมคิดทบทวนมานานแล้ว ว่าเธอไม่ใช่ แต่ก็คิดว่าจะคบต่อเพราะเธอดีกับผมมาก แต่เรื่องน้องบี เป็นเรืาองที่ทำให้ผมคิดว่า ไปต่อไม่ไหวแล้ว ที่ผ่านมาปมก็ดูแลเธอไม่ค่อยดี เพราะใจมันไ่มรจริงๆ ผมติดกับเธอแบบเพื่อนคนนึง ผมคิดว่าคนที่รักไม่เท่ากันคงอยู่ด้วยกันลำบาก

เธอยิางเสียใจหนักเลยครับ น้องไห้ฟูมฟาย บอกว่าผมหลอกลวง ทำไมไม่บอกแต่แรก ผมก็เข้าใจครับว่าเธอคงเสียใจมาก จากนั้นยังมีอีกหลายครั้งที่เธอระบายความรุ้สึก มีบางครั้งก็ดาผม ว่าทำกรรมไว้ต้องรับกรรม คนไม่ใั่นคงอย่างผมไม่มีทสงดูแลใครได้ จบลงด้วยการร้องไห้ฟูมฟาย และบอกว่าเข้าใจ ไม่ใช่ก็คือไม่ใช่ แต่เธอทำใจไม่ได้ เธอรักผมมาก ผมก็พยายามเข้าใจนะครับว่าเธอคงเสียใจมาก ก็รับฟังเธอนะครับ มีจุดนนึงที่ผมแย่ คือเธอบอกว่าคนอย่างผมดูแลใครไม่ได้ ผมไม่เข้าใจ ทำไมต้องเอาเรื่องที่ผ่านมามาตัดสินผม ผมรู้ว่าทำเธอเสียใจ แต่ผมผิดมากขนาดนั้น แย่ขนาดนั้นเลยเหรอ ในเมืาอคนมันไม่ใช่ คบกันต่อเพราะความสงสาร ต่อไปจะมีความสุขเหรอ ผมก็บอกเธอไปตามนี้ เธอก็ยิ่งร้องไห้เสียใจ บอกว่าผมไม่มั่นคงกับเธอ ทั้งๆที่ขอเธอแต่งงานแล้ว ผมก็ยอมรับว่าไม่มั่นคง แต่ผมก็ตัดสินใจแบบนี้ไปแล้ว ก่อนบอกเบิกเธอ ผมปรึกษาพ่อแม่ เพื่อน ไม่มีใครเห็นด้วยกับผมเลย แต่ผมก็ยังทำ เพราะผมไม่ไหวจริงๆ จากนั้นมีอีกหลายครั้งที่เธอไลมาฟูมฟายว่าเธอเสียใจ รักผมมาก ผมก็อ่านแต่ไม่ตอบอะไร เพราะยิ่งพูดก็กลัวทพให้เธอเสียใจอีก 

อยากถามว่าผมผิดมากเหรอครับ สิางที่ผมทำแย่มากเลยเหรอ ผมก็แค่คนธรรมดาคนนึง มีสิทธิเลือกทางของตัวเองไม่ใช่เหรอครับ