.คับที่อยู่ได้ คับใจอยู่ยาก

จากครั้งที่แล้ว ที่เคยมีปัญหากับเพื่อนค่ะ
http://www.jeban.com/viewtopic.php?t=97233

เราก็มานั่งคิด ว่า เราอยากจะหาเพื่อนใหม่ๆบ้าง
เราว่าเราคงเข้ากับเพื่อนกลุ่มนี้ไม่ได้
แต่ว่า คบกันมา จะสองปีแล้ว
อยู่ดีๆจะออกไปเนี่ีย มันก็ยังไงๆอยู่นะค่ะ
แต่เรารู้สึกว่าเราไม่ไหวกับกลุ่มนี้แล้วค่ะ โดนนินทาตลอด
ละ้ถ้ายิ่งเราออกจากกลุ่มไป เราก็คิดว่า เราจะต้องโดนว่าหนักแหงๆ

แต่มันยังมีงานกลุ่มที่ต้องทำร่วมกันอยุ่ค่ะ
เราไม่รู้ว่าเราคิดถูกรึเปล่านะคะ
แต่ตอนนี้เรารู้สึกอึดอัด อยากย้ายหอ แบบ อึดอัดมาก เฮ้ออ
ตอนแรกก็ไม่ได้คิดอะไรแล้วล่ะค่ะ แต่พอต้องมาทำงานร่วมกัน มันก็เหมือนลำบากใจขึ้นมา
เราควรจะทำยังไงดีคะ

Discussion (10)

ขอบคุณทุกคนเลยค่ะ ^^
ตอนนี้กำลังคิด คิดเยอะมาก
ตอนแรกๆท้อมาก จนคิดอยากจะซิ่วเลย 555
แต่ยังไงก็ต้องทำให้ได้ค่ะ ไม่ได้มีเราคนเดียวนี่นะ ^^
เพิ่งเจอปัญหานี้เหมือนกันค่ะ แต่ก็ต้องทำใจฮึดปลีกตัวออกมา เพราะเชื่อว่า ในเมื่อเขาไม่ชอบเราแล้ว พยามทำดีแล้ว ไม่มีอะไรดีขึ้น เราก็อย่าอยู่ให้ตัวเองเจ้บ และตะขิดตะขวงใจระหว่างกันจะดีกว่า

ยากค่ะ เพราะแรกๆที่ปลีกตัวออกมา จะนอยด์สารพัดค่ะ เขาจะนินทาเราไหม เขาจะว่าอะไรเราบ้าง แต่พยามตัดทุกทางที่จะรับรรู้เรื่องของพวกเขา มีเฟสบุ๊ค ก็ไม่ได้ลบเขาออกจากเพื่อน แต่ลบเฟสบุ๊คตัวเองไปเลย ลบเบอร์ทุกเบอร์ของเพื่อนในกลุ้ม แต่เจอกันตามงาน ก็ทักทายปกติค่ะ ใครแก่กว่าก็ยกมือไหว้ ไม่ได้ชิ่ง เชิด ยังทำตัวปกติเมื่อเจอค่ะ

เพราะตอนที่เกิดปัญหเรื่องนี้ คุณแม่ บอกว่า ในเมื่อตัวเราเองอยากจบปัญหานี้ อย่าได้หวังให้เขาเป็นคนจบก่อน แต่ให้ตัวเราเป็นคนจบปัญหาเอง คุณแม่บอกว่า ให้คิดซะว่า ตาบอด หูหนวก เมื่อไม่เห็นก็ไม่คิด เมื่อไม่ได้ยิน ก็จะสบายใจขึ้นได้ค่ะ

ปล.อันนี้เป็นความคิดในส่วนของพี่ เป็นการแก้ปัญหาในแบบของพี่นะคะ แต่พี่ก็หวังว่าปัญหาของน้องจะคลี่คลายไปได้ด้วยดี เอาใจช่วยนะคะ ^^
อย่าไปสนใจนะ เป็นตัวเราดีที่สุด ถ้าเพื่อนเรารักเราจริงต้องดูเราออกบ้างว่าเราจะรู้สึกไรบ้างมั้ย หรือถ้าไม่แคร์ความรู้สึกกัน ก็ปล่อยไป เพื่อนกันต้องแคร์กันนะ

เป็นธรรมดาปัญหาแบบนี้มีกันเยอะ  ถึงแม้จะ2ปีก็เหอะ เราเรียนระดับปริญญาแล้ว ในห้องเรานะ ขนาดคบกัน4ปีเพิ่งมาแตกกันก่อนฝึกงานก็ยังมีเรย แต่คนละกลุ่มกับเรานะ

เห็นมั้ยที่มหาลัยเรายังมีเลย

เราไม่อยากให้เธอคิดว่าเธอคนเดียวที่ประสบปัญหาแบบนี้ เราไม่อยากให้เธอรู้สึกว่าตัวเองแปลกกว่าคนอื่นจนทำให้ท้อแท้นะ อยากให้เธอรู้ว่ามีคนเป็นแบบเธออีกหลายคนนะ อย่าคิดมาก เป็นตัวของเราเองดีที่สุดนะ ไม่ต้องไปง้อนะเงินพ่อแม่ให้ กินก็ไม่ได้ขอเพื่อนสักหน่อย เรียนเพื่อตัวเราเอง เรียนเพื่อพ่อแม่จบแล้วก็แยกกันไป อดทนนะ

อีกนิดนะ ถ้าจะะออกจากกลุ่มก็ออกมาเลย ไม่ต้องสนนะ เดี๋ยวเพื่อนคนอื่นๆก็จะเริ่มเข้าหาเราเอง แต่อาจจะรู้สึกโดดเดี่ยวนิดนึงนะ แต่เป็นแค่ระยะแรกๆเท่านั้นเอง เมื่อผ่านระยะนี้ไปได้จะโอเคนะ ถ้ากลัวไม่มีเพื่อนกินข้าว ก็ซื้อข้าวกลับไปกินที่หอ หรือไม่ก็ ระยะที่ยังไม่ออกจากกลุ่มเก่า แยกไปพูดคุยกับกลุ่มที่ดีกว่า พูดบ้างไรบ้างสักนิด แล้วเปยๆพูดว่าเดี๋ยวไปกินข้าวไหน ไปด้วยดิ ทำประมาณพูดเล่นก่อน แต่ถ้าเริ่มเข้าทางเพื่อนยินดีให้ไปก็ออกจากกลุ่มเก่าเลยนะ และวันหลังๆก็ไปกะกลุ่มใหม่ตลอดเลย
อยู่กับไม่อยู่ ยังไงก็โดนนินทา เพราะงั้น
จะอยู่ไปทำไมคะ จริงมั้ย

เราก็เคยค่ะ ช่วงที่คิดว่า เราเข้ากับเค้าไม่ได้แล้ว อยากอกจากกลุ่ม จะเป็นนช่วงที่ ลำบากมาก เราเข้าใจค่ะ อย่างเรา
ก้กลัวว่า คนอื่นจะมองว่า เราไม่มีเพื่อนคบ ทะเลาะกัน หรือ อะไรมากมาย แต่
พเราออกมาได้ ทุกอย่างมันจะดีขึ้นเองค่ะ
จริงนะ ช่วงแรกก็ทนหน่อย แต่แลกกับความสะบายใจของตัวเอง

เราคบเพื่อนคนนึงมา 6-7 ปีได้ค่ะ สนิทมากนอนด้วยกัน กินด้วยกัน ไปไหนไปกัน
ตอนนี้หรอคะ ไม่ค่อยคุยเหมือนเดิม ไม่ไปไหนด้วยกันเลย
หลังจากมีเรื่องกันนิดหน่อย ขอไม่เอ่ยเผื่อจะมีคนรุจักอ่านมาเจอ
เหตการณ์ครั้งนั้น มันทำให้เราไม่ไว้ใจอีกเลยค่ะ