ขอพื้นที่เล็กๆให้ระบายหน่อยนะคะ

เราก็มีนะ ไม่พอใจกัน เราก็พูดตรงๆ
แต่เราโตแร้วอ่ะ พูดง่ายๆ ก็คือแก่แร้ว เห่อๆ
คนที่คุย ก็คือโตๆกันแร้ว
ก็คือ เข้าใจกันว่า ชั้นไม่ชอบเธอเพราะอะไร ปรับตัวหากันไม่ได้ก็คือตกลงคบกันผิวเผินกันไป คือแค่ทำงานด้วยกันด้วยดี แต่ไม่ hang out กันข้างนอก ไม่มีการยุ่งเรื่องส่วนตัว อืม แต่ถ้าคิดว่า อยากจะเป็นเพื่อนที่ยวด้วยกัน ก็ต้องปรับทัศนวิสัยให้เข้ากันได้
แต่สรุปก็คือ ไม่มีใครเลวใครดี ไม่มีใครถูกใครผิด แค่การใช้ชีวิตต่างกัน แค่นั้นเอง
ก็ดีนะ ดีกว่าเสแสร้งเข้าหากันอ่ะ

เราเป็นคนพูดไรตรงๆ คือเป็นคนไม่ทนที่จะเก็บควาารู้สึกแย่ๆมากกว่า(เด๋วไม่สวย อิ๊ อิ๊) ไม่ชอบก็คือไม่ชอบ ก็ไม่ได้ตลอดเวลา รึว่ากะทุกคนหรอกนะ แต่เลือกที่จะพูดมากกว่า เลือกที่คิดว่ามัน effect กะชีวิต เราถึงพูด รึว่าคิดแร้วว่า พูดดีกว่าไม่พูด นอกนั้นก็จะเป็นคนเฉยๆ ไม่สนใจใครเท่าไหร่อ่ะ

ก็ไม่ได้เป็นมาแต่เกิดหรอก ค่อยๆหัดกันไป ประสบการณ์สั่งสอน หลายเรื่องที่ทนๆไป ไม่พูด ก็ให้ผลเสียตอนสุดท้ายซะส่วนใหญ่ เพราะงั้นสู้คุยกันตรงๆแต่แรกดีกว่า ไม่พอใจก็ไม่พอใจกันไปแต่แรกเรย ไม่ต้องเก็บมาคิดว่า อะไร ทำไม ยังงัย...เคลียร์ๆกันไปนะ

แต่ก่อน ชีวิตเด็กๆ เคยเจอแต่มีคนรัก คนเข้าใจ อะไรก็เข้ากันได้ไปหมด แต่พอโตขึ้นก็ต้องยอมรับว่าคนเกลียดก็มี คนเข้ากะเราไม่ได้ก็มี  เราเข้ากะเค้าไม่ได้ก็มี เป็นเรื่องธรรมดา...แค่ให้มีคนรักมากกว่าคนเกลียดก็พอ แค่พยายามอย่าเกลียดใครก็พอ แระก็แค่มั่นใจว่าคนที่เรารักแระรักเราคือคนดีก็พอ ก็หมายความว่า ถ้าคนไม่ดีพอมาเกลียดเรา เราจะเฉยๆนะ แต่ถ้าคนดีๆมาเกลียดเรานี่ดิ เราคงต้องพิจารณาตัวเองแร้วอ่ะ

ถ้าคิดว่าเค้าดีพอ อยากคบเค้าก็ต้องพิจรณาตัวเองค่ะ หาเหตุผลให้ได้ว่าเพราะอะไร แร้วก็ปรับปรุงตัว ขอโทดขอโพยกันไป แระเราก็เชื่อว่าถ้าเค้าเป็นคนดีกันจิง คนดีๆก็ต้องอภัย ให้โอกาสกันได้ คุยกันได้ แต่ถ้าไม่ใช่ ก็อยากให้มาคิดอีกทีแร้วล่ะนะ จำเป็นมั๊ยที่เราต้องยอม ไม่มีเค้า ตายรึป่าว ถ้าเรามั่นใจ ว่าเราไม่ได้เลวร้ายขนาดหาคนอื่นเป็นเพื่อนไม่ได้ ก็หาเพื่อนใหม่ซะ ไม่เห็นต้องไปง้อคนไม่เข้าใจคนแบบนั้นเรยอ่ะ

สู้ๆกันไปคับพี่น้อง ไม่มีอะไรเลวร้ายถึงขนาดแก้ไม่ได้...ทุกอย่างอยู่ที่ใจแระสติ