อยากระบาย อกหักค่ะ

           เรื่องของเรื่องคือ ทะเลาะกันบ่อยมากในช่วงสอบค่ะ(เป็นครั้งแรกที่ทะเลาะแบบนี้)  เป็นเพราะความหึงหวงของเราเอง ที่เค้าไปอ่านหนังสือทุกวันกับเพื่อนผู้หญิงคนนึงแล้วก็เพื่อนสนิทของเค้า ซึ่งพยายามสนับสนุนให้เพื่อนผู้หญิงคนนี้คบกะเค้าแทนเราค่ะ
ตอนแรกๆก็ไม่ได้หึงหวง ระแวงอะไรมาก แต่เค้าวางแผนจะไปเที่ยวทะเลกัน (โดยชวนเราเป็นมารยาท พอเราบอกว่าจะไปจริงๆบอกว่าไม่ต้องไปหรอกซะงั้น -*-)
และหลังๆมานี้เค้าเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด จากที่ไม่เคยใส่อารมณ์ก็ใส่อารมณ์อย่างรุนแรง บางครั้งก็ต่อว่าเรา บอกว่าเราลงเหวคนเดียวไม่พอ ยังทำชีวิตเค้าตกต่ำไปด้วย ต่อจากนั้นก็เบี้ยวนัดเราบ่อยๆ จนเรารู้สึกไม่มั่นคง พอถามว่ายังรักเราอยู่รึเปล่า เค้าก็ตอบว่า "ไม่รู้"  พอถามว่าิจะเลิกกับเรามั้ยก็ตอบว่า "ยังไม่ใช่ตอนนี้" เราทำอะไรไม่ได้นอกจากอดทนเพราะคิดว่าหลังจากสอบทุกอย่างต้องดีขึ้น ทุกๆอย่างจะดีขึ้นเอง
แต่แล้วมันก็มาถึงจุดจบ วันแรกเค้าเบี้ยวนัดที่ไปหาหมอกับเรา ไปดูหนังกะเพื่อนแทน(รวมทั้งผู้หญิงคนนั้นด้วย) แล้วบอกกับเราว่า เราเข้าใจผิดไปเองว่าเค้าจะไปด้วย เราโกรธเค้ามาก เลยวีนและต่อว่า แต่สุดท้ายกลายเป็นว่า เค้าไม่ผิด เราผิดที่คิดไปเองแล้วยังมาโวยวายอีก และเพื่อนๆของเค้าก็บอกว่า ทนคบผู้หญิงงี่เง่าแบบนี้ได้ยังไง
เราน้อยใจ น้อยใจมากๆค่ะ แบบอธิบายไม่ถูกเลย แล้วก็รู้สึกผิดหวังที่เค้าเลือกเพื่อนและผู้หญิงคนนั้นมากกว่าเรา และนี้ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เค้าเบี้ยวนัดแบบนี้ แต่สุดท้ายพอเค้ามาง้อ เราก็ใจอ่อนเหมือนเดิม
หลังจากวันถัดมา  เราทำข้อสอบไม่ค่อยได้เลยรู้สึกเครียด ต้องการเพื่อนคุยเลยโทรไปหาเค้า เค้าอยู่หอเราค่ะ แต่อยู่ห้องเพื่อนเค้าและไม่ยอมลงมาคุยกับเรา เราเลยเรียกให้มาอยู่เป็นเพื่อนคุยหน่อย เค้าก็ลงมาหน้าห้องแปปนึงแล้วก็บอกเราว่า ต้องรีบไป จะไปเล่น ukulele กะเพื่อน (แน่นอนว่ารวมผู้หญิงคนนั้นอีกแล้ว) คราวนี้รวมกับเรื่องเมื่อวานทำให้เรายิ่งน้อยใจมากๆ แล้วก็ทะเลาะกันอย่างรุนแรง สาดคำต่อว่าใส่กัน (ไม่ดีนะคะ สาวๆอย่าทำแบบเราเลย) จนมาถึงบทสรุป เค้าโทรมาบอกเลิกเราค่ะ บอกว่าจบทุกอย่างแล้วนะ แล้วเพื่อนเค้าก็พูดแทรกมาว่า จะเลิกกันทำไม ไม่ได้เป็นอะไรกันไม่ใช่หรอ? แล้วเค้าก็บอกว่าเออนั้นสิ เรารู้สึกเหมือนทุกอย่างมันพังทลาย เจ็บมากๆ เหมือนถูกหลอก ถูกหักหลัง หูมันอื้อไปหมด เราได้ยินเสียงหัวเราะค่ะ เหมือนตอกย้ำความโง่ของเรา จุดๆนั้นรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวตลกอะไรก็ไม่รู้  คำที่เคยบอกว่ารัก บอกว่าคิดถึง เหมือนทุกๆอย่างเป็นแค่เรื่องหลอกลวง แล้วทำให้เราได้รู้ว่าการที่ผู้ชายพาผู้หญิงไปพบคุณแม่ของผู้ชายไม่ได้แปลว่า เค้าจะคิดว่าเราเป็นแฟนหรือว่าจะจริงจังกะเราค่ะ(อย่าโดนหลอกเหมือนที่เราโดนนะคะ)
แล้วการสอบที่เหลือ เราทำข้อสอบเหมือนไม่ได้ทำ ทำโดยที่ไม่รู้ ทุกอย่างมันมึนๆเบลอๆไปหมด
พอสอบเสร็จทุกอย่าง เค้าติดต่อเรามาค่ะ หลังจากที่บอกว่า ให้เราเลือกระหว่าง เลิกกันตอนนี้กับรอ 1 เดือนโดยที่ไม่รู้ว่าเค้าจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมรึเปล่า เรายื้อเค้าไว้ค่ะ ตอนนั้นทำใจไม่ได้จริงๆเจ็บแค่ไหนก็ยื้อไว้ จนสุดท้าย
มานั่งทบทวนดู คิดว่าพอได้แล้ว ที่่ผ่านมาก็เจ็บมากพอแล้ว...เลยตัดสินใจไม่รับโทรศัพท์ทุกอย่าง
แต่ก็ใจอ่อน(เบื่อตัวเองที่เป็นแบบนี้) อยากจะเปิดใจคุยกันเป็นครั้งสุดท้าย จะได้ไม่ติดค้างอีก เราเปิดใจเรื่องที่เราหึงหวงเค้า และขอโทษเรื่องที่เราพูดไม่ดีตอนทะเลาะ แต่เค้าบอกว่าทุกอย่างเป็นเพราะ "เรา" ค่ะ ที่ไม่เข้าใจเค้า ว่าเค้าต้องการสังคมกับเพื่อนๆ ถ้าหึงก็น่าจะทำตัวเองให้ดีให้สวยกว่าผู้หญิงคนนั้น จะมานั่งหึงหวงทำไม และบอกว่าให้กลับเป็นพี่น้องกัน เพราะยังไงต้องเจอกันอยู่ดี แต่เราทำใจไม่ได้ค่ะ ไม่อยากเป็นทั้งตอนนี้และในอนาคต แล้วก็บอกว่าให้คุยกันเหมือนเดิมตอนนี้ จนกว่าเค้าจะหายคิดถึงเรา  เราไม่อยากเสียใจอีกแล้วค่ะ ยิ่งยื้อเค้าไว้ คนที่เจ็บปวดที่สุดก็คือเราอยู่ดี


ยาวมากๆเลยนะคะ อ่านไม่จบไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณสำหรับพื้นที่ที่ให้ระบายนะคะ
ขอบคุณค่ะ