เพิ่งเลิกกับแฟนขอคำกำลังใจจากเพื่อนๆด้วยค่ะ

เหมือนเราเลย แฟนเราดีกะเรามากแต่เราเองที่คอยหาเรื่องทะเลาะตลอด จนวันนึงเขาก็ทนไม่ไหว.......  แต่เราดีที่พ่อเรา คอยบอกเราตลอด "เป็นเรื่องปกติของชีวิตที่ต้องผิดหวังเสียใจ บอก
ว่าถึงไม่มีใครรักเรา ก็ยังมีพ่อมีพี่ๆครอบครัวที่ยังรักเราเสมอ พ่อเราให้เราคิดว่า ขนาดที่คนเขามีลูกด้วยกัน แต่งงานเป็น 10 ปียังเลิกกันได้ นับประสาอะไรกะเด็ก อย่างเรา"  แรกๆ ร้องไห้ทุกวันทุกนาที อยู่แต่ในห้อง ไม่กินข้าว แต่พ่อเราก็คอยบังคับ 1 อาทิตแรกพ่อเราไม่ว่าเราเลยที่เราร้องไห้แบบนี้ พ่อเราบอกร้องเลยให้เต็มที่ ปล่อยออกมาให้หมด แต่พอจะเข้าอาทิตย์ที่ 2 พ่อเราเริ่มโวยเราแล้ว แบบว่ารำคานเรามาก555555555 คือไม่เคยเห็นเราเป็นแบบนี้ด้วย

ก็ด่าเราว่า "จะโง่อะไรหนักหนา จะไปอารัยอาวรกับคนๆเดียวทำไมตั้งมากมาย"
เราก็เถียง "แต่เขาดีกะหนูมากนะ จะไม่ให้เสียใจได้ไง"
พ่อ          "ดีหรอ ? ใช่แต่ก่อนมันดี แล้วตอนนี้ล่ะ มันเคยมาสนใจเราไหม เอาแค่ปัจจุบันก็พอไม่ต้องมองที่ผ่านมา ให้เวลาอีกวันเดียวพรุ่งนี้อย่าให้เห็นว่าโง่แบบนี้อีก รู้ไหมว่าพ่อเสียใจทุกครั้ง ที่เห็นลูกเป็นแบบนี้" 

พอได้ยินว่าพ่อเสียใจ เราคิดได้เลย รู้นะว่าทำไม ...............

 สู้ๆค่ะ
เวลามันจะช่วยให้เราดีขึ้นเองค่ะ

เอาสิ่งที่ผ่านเป็นประสบการณ์นะคะ ให้กำลังใจค่ะ

ขอให้ผ่านมันไปได้เร็วๆ เข้มแข็งนะคะ สู้ๆ ^^