เตือนภัยที่จอดรถศูนย์ประชุมสิริกิต์ + บ่นร้าน Nippon Kai

เรื่องเกิดกับเราสดๆค่ะ สาวๆไปไหนมาไหนระวังตัวดีๆนะคะ



เราไปงาน Food Ingerdient มีเมื่อวันศุกร์ที่11 ที่ศูนย์ประชุมสิริกิต์
ไปเยี่ยมบู้ทของซัพพลายเออร์ที่เราซื้อของด้วยประจำและอัพเดทข้อมูลใหม่ๆค่ะ
งานค่อนข้างเงียบเพราะเป็นวันสุดท้ายเราเลยสามารถจอดรถแถวที่จอดรถตรงหน้าอาคารได้

ที่ที่เราจอดรถจะเยื้องๆร้าน Black Canyon ตรงที่เลยทางเข้าอาคารมานิดนึง
มีทางเดินเชื่อมระหว่างที่จอดรถมุ่งสู่ตัวอาคาร ห่างไปแค่ประมาณ 20 เมตรเรียกว่าไม่เปลี่ยวเลยค่ะ


พอดูงานเสร็จเราก็เดินกลับรถตอนนั้นประมาณเที่ยงครึ่ง
บังเอิญเดินสวนกับคนรู้จักที่พึ่งมาถึงงานก็หยุดยืนคุยกันก่อนถึงรถเราประมาณ 3-4เมตร
แดดร้อนเปรี้ยง และเรามั่นใจว่าตอนนั้นรอบๆตัวไม่มีใครเลยนอกจากเราและคนรู้จักของเรา


พอแยกกันเราก็เดินอีกไม่กี่ก้าวก็ถึงรถ ตอนกำลังหากุญแจอยู่ก็มีเสียงคนพูดอะไรฟังไม่ได้ศัพท์อยู่ข้างหลัง
พอเราหันไปดูก็เจอผู้ชายวัยกลางคนแต่งตัวแบบแขกๆไว้เครายาวๆโพกหัว เสื้อผ้าหลวมๆดูรุ่มร่ามๆ
ยืนใกล้เรามากจนเราผงะนิดๆว่าตาลุงคนนี้โผล่มาจากไหน มายืนหลังเราตั้งแต่เมื่อไหร่
 
แล้วเค้ายื่นหน้ามาใก้ล หน้าเรามากๆๆๆๆประมาณจะดูหน้าเราให้ชัดๆ
แล้วพูดด้วยสำเนียงไม่ใช่คนไทย ประมาณว่า เหนี่ยคุ่ณนะวาสหน่าดีม่ากม่ากเหล่ย
 เราก็ ห้ะ อะไรนะ คือฟังไม่ออกและไม่เข้าใจความหมาย
 
เค้าก็พูดประโยคเดิมอีกแล้วยื่นกระดาษอะไรซักอย่างพรวดใส่เรา แบบเหยียดแขนไกลๆนิดนึงให้ยื่นหน้าไปอ่าน
เราก็มองตามเห็นเป็นกระดาษไซส์ประมาณนามบัตรแต่ไม่ใช่นามบัตรแน่ๆเพราะมีซองพลาสติกหุ้ม
และเป็นกระดาษขาวๆเขียนด้วยปากกาน้ำเงิน ลายมือภาษาอังกฤษหวัดๆ
เร็วมากจนเรายังไม่ทนจับใจความว่าเขียนว่าอะไรแต่รู้สึกได้ว่าขณะนั้นมีการเคลื่อนไหวแปลกๆที่ปลายตา
คือมืออีกข้างที่ไม่ได้ถือแผ่นกระดาษของตาลุงและตัวเค้าเองกำลังจะอ้อมมาที่ข้างหลังเรา
เสี้ยว วินาทีนั้นเรารู้สึกแล้วล่ะว่าคนๆนี้มาร้าย ไม่รู้ว่าทำไมแต่ใช่แน่ๆ
ถ้าไม่ล็อคคอก็คงเอาปืนหรืออะไรจี้ในมุมที่เรามองไม่เห็นขณะที่หันไปดูกระดาษที่เค้าถือเพื่อเบนความสนใจอยู่
 
โชคดีที่สุดที่บังเอิญตอนนั้นมีรถตู้มาจอดหลังรถเราพอดี และมีคนเดินมาจากอาคารมาที่รถตู้คันนั้น
เราเลยรีบพูดเสียงดังลั่นเป็นภาษาอังกฤษประมาณว่าเนี่ยกรุ้ปเรามาแล้ว เค้ารอเราอยู่
เสร็จปุ้บตาแขกคนนั้นพึมพำ OK OK  อะไรซักอย่าง แล้วรีบเก็บกระดาษใบนั้น
แล้วทำท่าเหมือนจะขยับออกไปแต่ตอนนันเราไม่สนใจแล้วรีบขึ้นรถ ล็อคประตูทันที
พอหันไปดูอีกที แขกคนนั้นหายไปแล้วแบบไม่มีร่อยรอยเหมือนตอนที่เค้าโผล่มา
เราจอดตรงทางลาดที่มองเห็นได้ทั่ว เวลานับตั้งแต่เราขึ้นรถ เอาศอกกระแทกล็อคประตูไม่เกิน 5วินาที
กลับไม่เห็นใครซักคนซึ่งแปลกมากมองหาจนทั่วก็ไม่เห็น
แต่คาดได้ว่าน่าจะหลบอยู่หังรถคันไหนซักคัน .....รอเหยื่อคนต่อไป
 
เราไม่รู้หรอกค่ะว่าถ้ารถตู้คันนั้นไม่มาจอดตอนนั้นจะเกิดอะไรขึ้นกับเราบ้าง
แต่เรายืนยันร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าเราไม่ได้มองโลกในแง่ร้ายเกินไปตาลุงแขกคนนี้ไม่มาดีแน่ๆ
ต่อให้ไม่ได้ล็อคคอ หรือจี้ก็ยังทำได้สารพัดเช่น ป้ายยา ยัดยา โปะยา
จงใจใช้คำพูดและท่าทางเบนความสนใจ และฉกฉวยเสี้ยววินาทีนั้นทำอะไรซักอย่างแน่ๆ
สังคมสมัยนี้ใว้ใจไม่ได้ค่ะไม่มีใครเข้ามาพูดคุยกับคนที่ไม่เคยรู้จักโดยไม่มีจุดประสงค์เคลือบแฝง
ดังนั้นสาวๆต้องระวังตัวให้มากๆนะคะ
 
ขอบ่นนิดนึง
เสร็จจากศูนย์สิริกิติ์ อุตส่าห์จะไปทานอะไรอร่อยๆ ให้หายเซ็งหลังเจอลุงแขกประหลาด
ไปเอ็มโพเรี่ยม ชั้นบนสุดตรงที่เป็นโซนร้านอาหารเปิดใหม่ที่ออกแนวนานาชาติ
มี ร้านราเม็ง ร้านอาหารเกาหลี อาหารอินเดียเบอร์เกอร์แกงกะหรี่
ก็ไปลงเอยที่ร้าน Nippon Kai ที่อยู่มุมในสุดมองไปเห็นสวนสวยมาก
แต่ๆๆๆๆๆ อาหารเก่าเก็บมากกกกกกค่ะ
เราไปถึงประมาณบ่ายหนึ่งกว่าๆ สั่งเมนูอาหารกลางวันเป็นเซ็ตมีข้าวหน้าปลาดิบ ข้าวปั้นสาหร่าย
แต่สลัดมันฝรั่งเนี่ย แตงกวาหนืดยวบ แครอทชิ้นเป้งเริ่มออกเหนียวเยิ้มๆ
หร่ายบนข้าวปั้นก็ เอิ่ม…..เละๆแหยะๆแล้วค่ะ
ฟันธงเลย ของค้างคืนค่ะ

แต่ก็ไม่คิดมากเอาวะ ทานเก็บข้อมูล ถ้าท้องเสียก็จะได้ลดความอ้วนไปในตัว
สุดท้ายที่ทำให้ฟิวส์ขาดคือนี่ค่ะ แถมน้องจั๊วะมาด้วย




อยู่ใต้แครอทชิ้นโตนั่นแหละค่ะ
ด้วยความตกใจเลยได้แค่คว้ากล้องมาถ่ายแล้วเรียกพนักงานมาดูแล้วบอกขอแคนเซิ่ลอาหารทั้งหมด
จานใหญ่ยังไม่มาค่ะ แต่ไม่เอาแล้ว ไม่กล้ากิน
ตอนเดินออกขาสั่นเลยค่ะผิดหวังมากไม่คิดว่าร้านระดับ Nippon Kai จะเป็นแบบนี้
สาวๆเวลาไปทานระวังด้วยนะคะอาหารร้านนี้ไม่สดค่ะ


สุดท้ายไปฝากท้องที่ศูนย์อาหาร ชั้นเดียวกันวิวเดียวกัน
ทานสุกี้ร้อนๆ ปรุงสดๆดีกว่า ประหยัด5เท่า สบายใจ 10 เท่าค่ะ


พกจีบันไว้ใกล้ตัว

อ่านเรื่องที่ชอบ คุยกับเพื่อนต่อได้ในแอป

Download on the App StoreGet it on Google Play
รู้จัก Jeban.com App

Discussion (9)

น่ากลัวค่ะ สมัยนี้ไว้ใจอะไรไม่ได้เลย



แต่กระจั๋วข้างล่างนั่น ไม่ไหวอย่างแรงค่ะ!!!
 ลุงแขกน่ากัวอ่าาาา โชคดีที่รถตู้มาช่วยชีวิต:]]
ขอบคุนที่เตือนน่าคร้า จะได้ระวังตัว 

แต่ร้านอาหารนี่ไม่ไหวอ่า ดูแล้วสุกี้น่ากินกว่าเยอะเลย

เคยได้ยินคะ

เรื่องกระดาษเนี่ยแหล่ะ

ดีนะคะที่ยังไม่ได้จับกระดาษ

เพราะจับแล้วอาจจะสลบไม่รู้เรื่อง.....นับว่าสติยังดี

สาวๆจีบันระวังตัวกันหน่อยนะคะเด๋วนี้มีแต่คนแย่ๆในสังคม

เป็นห่วงน๊าๆๆๆทุกคน

น่ากลัวมากทั้งสองเรื่อง ขอบคุณที่นำมาบอกค่ะ