หนูมีปัญหาค่ะเข้ามาอ่านหน่อย ขอร้องนะคะ : (

 ในฐานะที่พี่เป็นครูเหมือนกันนะคะ พี่บอกตรงๆคะ ว่าถ้าพี่มีลูกศิษย์แบบหนู พี่คงแอบเก็บไปร้องไห้คนเดียวอะคะ

และพี่คงไม่ช่วยให้หนูผ่านด้วยเหมือนกัน คนเราต้องเรียนรู้คะ

ที่หนูบอกว่า "หนูไม่ชอบใช้เงินหนู" .... พี่ถามหน่อยคะ ว่าเงินบาทนึงของหนู หนูหามาด้วยตัวเองหรือปล่าว

หนูทำงานแลกมาหรือปล่าว หรือถ้าไม่ใช่บาทนึง...ร้อยนึงของหนู หนูเก็บมาได้หรือปล่าว

เงินที่หนูใช้อยู่ทุกวันนี้ ไม่มีสักบาทเลยที่เป็นเงินของหนูเอง ทุกบาทล้วนมาจากหยาดเหงื่อแรงกายของพ่อและแม่

เมื่อก่อนพี่ไม่เคยเข้าใจ พี่เป็นเด็กที่เกิดมาในบ้านที่เรียกได้ว่าฐานะดี สามารถกินข้าวมือละหลายร้อยได้ทุกวัน

อยากได้ของเล่นใหม่ ก็ได้ มีเครื่องเล่นเกมส์ครบทุกแบบในบ้าน ใส่เสื้อผ้าแบรนด์เนม ใช้กระเป๋าแบรนด์เนม

ทุกอย่างในตัวชั้นต้องแบรนด์หมด ใช้มือถือทีละสองเครื่อง ทั้งบีบี ทั้งไอโฟน

กินกาแฟแก้วเกือบร้อยได้ทุกวัน เข้าร้านซีดีก็ซื้อทีละสิบแผ่น

ใช้เงินวันๆนึงหมดไปครึ่งหมื่นก็มี... เหมือนใช้ชีวิตเล่นๆ เตะฝุ่น ช๊อปปิ้งไปวันๆ...

ไม่เคยเข้าใจ จนได้มาทำงาน ได้มาเป็นครูเนี่ยแหละคะ

มันอาจจะโอเคว่างานที่พี่ทำอยู่สบายมากๆ ถ้าเทียบกับงานพิเศษอื่นๆ เป็นครูสอนพิเศษ ได้ชั่วโมงนึงหลายร้อย

เดือนๆนึงก็สามารถใช้เงินสิ้นเปลืองได้แล้ว... แต่พี่ไม่ใช้เงินสิ้นเปลืองอีกเลยคะ

ตัวพี่ยังเรียนไม่จบหรอกคะ แต่ทุกวันนี้พี่เข้าใจแล้ว ว่าเงินหายากแค่ไหน แล้วความรู้สึกของครูเป็นยังไง

...มันเหมือนทุกอย่างย้อนกลับมาหาตัวพี่..ทุกวันนี้ จะใช้เงินแค่ร้อยเดียว ยังคิดหนัก ไม่เหมือนเมื่อก่อน...

เมื่อก่อนเคยพกเงินหลายพันไว้ในกระเป๋าสตางค์ ทุกวันนี้ ในกระเป๋าไม่เคยมีเกิน500...

พี่เคยเจอลูกศิษย์ แบบที่มาเรียน เหมือนมาเล่น บอกตรงๆคะ "โคตรสงสารพ่อแม่เลยคะ" พ่อแม่จ่ายเงินเป็นหมื่น

...ลูกเอาเวลามานั่งเล่น ไม่สนใจที่ครูสอน พี่เกือบร้องไห้หลายครั้งคะ เวลาเจอแบบนี้...

สุดท้าย พี่ก็ตัดสินใจ ไม่สอนน้องคนนั้นคะ พี่ตัดสินใจไม่รับเงินจากการที่ไม่ได้ทำงานแลกมา

จากการที่ได้มาฟรีๆ แค่นั่งเฝ้าเด็กคนนั้น และพี่ต้องการให้พ่อแม่น้องเค้ารู้คะ ว่าลูกเค้าเป็นยังไง เลยต้องทำแบบนี้

...อยากให้ทำใจไว้เผื่อนะคะ ว่าถ้าต้องตก ซ้ำชั้น หรือซ่อม น้องทำใจนะคะ ทำชดเชยส่วนที่ไม่ได้ทำให้เต็มที่

ถือว่าชดใช้ความผิด แล้วก็ขอโทษคุณพ่อคุณแม่ซะนะคะ เป็นบทเรียนชิ้นโตเลยคะ

อย่าทำอีกนะคะ ... พี่เป็นห่วงน้องคะ (ถึงจะพูดแรงไปบ้างก็เถอะ...)

เข้าไปคุยกะอาจารย์ แล้วก็เข้าไปคุยกะคุณแม่น่ะค่ะลูก  แม่รักลูกทุกคนค่ะ