ทำไมชีวิตต้องเป็นแบบนี้คะ(ขอพื้นที่ดราม่านิดนึงนะคะ)

คือเราเครียดกับชีวิตมากเลยคะ ชีวิตเราที่ผ่านมามีปัญหามาตลอด เริ่มแรกช่วงอายุ18ก็เจออุบัติเหตุต้องพักฟื้นมาเรียนตรีตอน20ละค่ะเราสอบเข้าได้คณะเภสัชของมหาวิทยาลัยหนึ่งค่ะ ถามว่าดีใจมั๊ยคำตอบคือไม่ค่ะ(เราทำเพื่อความสุขแม่ท่านเป็นหมอค่ะท่านอยากให้เรียนสายสุขภาพ)ก็เรียนไปอย่างอับเฉาผ่านบ้างตกบ้างเราก็สู้มาตลอด จนมันไม่ไหวละจริงๆค่ะเพราะมันยิ่งหนักขึ้นๆ ไมเกรนเอย กระเพาะอักเสบเอย มากันเป็นขบวน เราเลยตัดสินใจลาออกมาตอนนั้นอายุ22แล้ว เอาน่าเริ่มใหม่ในใจคอยให้กำลังใจตัวเองมาตลอด พ่อเราเฉยๆแต่แม่นี่ผิดหวังในตัวเรามาก แม่เลยให้เราไปเรียนพยาบาลแทน เราก็บอกท่านว่าเราอยากเปลี่ยนสายไปเรียนภาษาแต่ดูเหมือนท่านจะรับฟังแต่ท่านยังไม่เห็นด้วย สีหน้าแม่เราบ่งบอกชัดเจนว่าเริ่มจะผิดหวังกับเราอีกรอบ เราก็ทำตามท่าน(อีกครั้ง)คราวนี้เราก็ตั้งใจทำเกรดดีมาทุกเทอม(แต่เราไม่เคยภูมิใจเลยที่ได้เกรดดี)จนย่างเข้าปีสามเราตัดสินใจลาออกเองโดยที่ไม่บอกแม่แต่เลือกที่จะคุยกับพ่อแทนว่าคราวนี้ไม่สอบเอ็นใหม่ละเข้ารามภาษาอังกฤษภาคพิเศษเรียนประมาณสองปีแปดเดือนจบ พ่อส่งเราไปเรียนภาษาที่อังกฤษ6เดือนตอนนั้นเราไม่คิดอะไรแล้วลุยอย่างเดียวพอเรากลับมาแม่เรารู้เรื่องแม่ดุเราว่าทำไมไม่ทน! ทำไมไม่เรียนให้จบ!ทำไมทำแบบนี้! ทำไมไปเรียนราม! ส่วนพ่อเราเอามือมาลูบหัวละบอกสั้นๆว่าอยากเรียนอะไรก็เรียนตังค์ไม่พอบอกป๊า(ตามใจกันนักเดี๋ยวจะเสียคน..แม่เราพูดกับพ่อ) ตอนนั้นร้องไห้หนักมากยิ่งเห็นเพื่อนๆหลายคนทยอยจบตรีจบโทกันแล้วมันยิ่งเจ็บใจเป็นเท่าตัวเรา25แล้วตรียังไม่ได้เลยกว่าจะจบคง28พ่อเราบอกว่าจบให้ได้เกียรตินิยมนะแล้วป๊าจะส่งไปเรียนภาษาที่จีน1ปีเอาแค่สื่อสารในชีวิตประจำวันได้เพิ่มอีก1ภาษาส่วนโทไว้ทำงานสักสองปีจะไปต่อที่ไหนด้านอะไรก็ค่อยว่ากันอีกที คือพ่อเราแพลนชีวิตให้เราทุกอย่างแทนที่จะเป็นแม่ เราไม่เคยเข้าใจท่านเลย ณ ตอนนี้แม่ก็ไม่เคยถามเราว่าเรียนเป็นไงบ้าง โอเคมั๊ย เราเองก็เสียใจที่ทำให้ท่านผิดหวังหลายคนเคยบอกว่าชีวิตเราต้องลิขิตเองแต่สำหรับเราการที่จะเลือกเดินตามเส้นทางของตัวเองแล้วทำให้ใครอีกคนต้องผิดหวังเราก็รู้สึกเจ็บอย่างบอกไม่ถูกเลยจริงๆ. 

ขอบคุณเพื่อนๆจีบันทุกท่านนะคะที่สละเวลาอ่าน เป็นกำลังใจให้เราด้วยนะ