จะถามยังไงไม่ให้เพื่อนคิดว่าดูถูก
yol8ทีนี้พี่มี plan ว่าจะไปเที่ยวเมืองนอกค่ะ อยากชวนเค้าไปด้วย โดยเรื่องค่าตั๋วเนี่ยพี่สามารถใช้ไมล์สะสมแลกได้ หรือดักซื้อตั๋วโปรฯ ที่ไม่แพงเกินไปนักได้เพราะมีเครือข่ายอยู่พอสมควร (แบบว่าซื้อให้น่ะค่ะ) ส่วนที่พักก็หาที่ย่อมเยาหน่อยไม่ต้องอยู่แบบสี่ดาวห้าดาวอะไร (มันแค่ที่ซุกหัวนอนอ่ะ) หรือ แชร์ห้องกับเพื่อนพี่ก็ได้ (เค้าเป็นผู้ชายไง นอนห้องเดียวกะพี่ไม่ได้) การชวนเพื่อนไปเที่ยวแล้วช่วยออกเงินบางส่วนให้เนี่ยพี่ก็เคยทำกับเพื่อนคนอื่นมาแล้วไม่ใช่เรื่องแปลก เวลาพี่ไปเที่ยวถ้าไม่ใช่คนเดียวลำพังก็จะเป็นกลุ่มใหญ่ไปเลย
คำถาม คือ
1. ทำยังไงจะชวนแบบไม่ให้เค้ารู้สึกว่าเราดูถูกเค้าหรือเห็นว่าเค้าน่าสงสารที่ไม่เคยไปเมืองนอก (การช่วยออกค่าใช้จ่ายต่างๆ ให้เค้านี่ เพื่อนคนอื่นในกลุ่มจะไม่ได้รู้เลยนะคะ เค้าไม่ต้องรู้สึกอายอะไรเลย) พี่ไม่ได้คบคนที่ฐานะ และการไปเที่ยวครั้งนี้ก็ไม่ได้ไปเพราะอยากสร้างโอกาสให้เค้า พี่ตั้งใจไปของพี่อยู่แล้ว
2. พี่เห็นว่าไหนๆ ก็จะไปเมืองนอกแล้ว ซึ่งเค้าอาจไม่ได้มีโอกาสอย่างนี้อีกเลยก็ได้ ก็เลยคิดว่าจะไม่ไปหรอกแค่เกาหลี ว่าจะไปทางอังกฤษ (เฉพาะลอนดอน) หรือฝรั่งเศส (เฉพาะปารีส) เลยค่ะ ทั้งสองประเทศนี้พี่เคยไปมาแล้วพอจะไปไหนต่อไหนได้ถูก แต่ทางยุโรปมันมีกฎหมายเกี่ยวกับสินค้าละเมิดลิขสิทธิ์ ถ้านำไปแล้วทางการเห็นจะโดนจับหรือโดนปรับหนักมากเลยค่ะ เพื่อนคนนี้พี่สังเกตว่าเค้าชอบใส่เสื้อกีฬา เช่น เสื้อทีมฟุตบอล หรือ พวกเสื้อสไตล์สปอร์ตอื่นๆ พี่ไม่แน่ใจว่ามันเป็นของแท้หรือของก็อปอ่ะค่ะ จะถามยังไงดีคะ ไม่ให้เค้าคิดว่าเราดูถูก พี่ห่วงว่าถ้าเป็นของก๊อปแล้วใส่ไปจะไปโดนจับ
3. หรือควรถามเค้าก่อนว่าอยากไปเกาหลีมากกว่าหรือเปล่า จะได้ไม่มีปัญหาเรื่องนี้ (แต่พี่เบื่อเกาหลีนี่นา โดยเฉพาะกรุงโซล ย่านเมียงดงนี่แทบจะหลับตาเดินแล้ว หรือไปเมืองอื่นในเกาหลีที่ไม่เคยไปดี เช่น เกาะนามิ เป็นที่ที่ยังไม่เคยไป)
เอาไงดีคะ ปกติไม่เคยละลาบละล้วงถามเพื่อนคนไหนเรื่องรายได้หรือการเงินเลยอ่ะ มันดูเสียมารยาท
Discussion (8)
เราว่าอยู่ที่สไตล์การพูดคุยและความสนิทด้วยค่ะ อย่างเรามีน้อง(ผู้หญิงด้วยกัน) 2 คน ที่ทำงานเดียวกัน เค้าก็มีอะไรๆน้อยกว่าเราจิงๆ แต่สนิทกันมากพอสมควร เรามีอะไรหรือเห็นของสวยๆ เครื่องสำอางที่น้องเค้าไม่เคยมี เราก็ซื้อมาฝาก และบอกเค้าไว้ตั้งแต่แรกเลยว่าเวลาพี่ให้อะไร อย่าตั้งคำถาม พี่ให้เพราะพี่อยากให้จริงๆไม่ได้ต้องการอะไรตอบแทน ก็ไม่มีปัญหานะคะ น้องเค้ารายได้น้อยกว่าเค้าก็เอาขนมมาให้ ทำกับข้าวมาเผื่อเรา ให้เราในทางที่เค้าทำได้แบบไม่เดือดร้อนน่ะค่ะ
ถ้าเราเป็น จขกท. ก็คงแค่บอกไปตรงๆ อาศัยช่วงเวลาที่คุยเล่นสนุกๆกันน่ะค่ะ ว่า...
"ไปป่าวๆ เด๋วพี่ช่วยออกค่า ..., ..., ฯลฯ ให้นะ น้องออกแค่ค่า ..., ..., ฯลฯ ก็พอ... เออ แล้วก็ตอนไปน่ะ แต่งตัวสวยๆนะจ๊ะ เอาแบบคุณหนูผู้ดี๊ผู้ดี แต่อย่าใส่ของก็อปเด้อ เมืองนอกเค้าซีเรียสนะจร๊า อิอิ"
เอาจริงๆ คำพูดคุณพยายามทำเหมือนไม่ดูถูก แต่ความคิดนี่ดูถูกเลยค่ะ คิดแทนเค้าด้วย
เราไม่ใช่คนๆนั้น ยังรู้สึกไม่ดีเลย
เค้าอาจปรึกษาไปงั้น ไม่ได้อยากไปกับคุณมั้งคะ อยากรู้เผื่อจะได้ไปเองหรือเปล่า
อันนี้ความคิดเราเองนะคะ..
จะว่าไปแล้ว เจตนาจขกท.โพสมาอ่านดูแล้ว ก็เหมือนจขกท.อยากทำบุญเด็กด้อยโอกาสจริงๆน่ะ แบบว่าบรรยายมาซะเหมือนกับช่องว่างระหว่างฐานะมันเยอะมาก ถ้าหวังดีจริงๆ พาน้องไปเลี้ยงข้าวดูหนังก็พอมั้งคะ ไม่ต้องถึงขนาด สร้างโอกาส ให้เค้าหรอก (คุณใช้คำได้น่าหัวเราะมาก) อย่าพยายามหาคำพูดสวยๆเลยค่ะ ปิดไม่มิดหรอก ว่าจริงๆแล้ว คุณเห็นเค้าด้อยกว่าแค่ไหน
รู้ว่าเค้ารายได้น้อย จะไปหาเรื่องใช้จ่ายให้เขาทำไม จริงอยู่คุณออกให้ส่วนนึง แต่คุณจะไปออกให้เขาทั้งหมดหรือเปล่า เขามีน้อยใช้น้อย ไม่ทำตัวหรูสร้างหนี้ท่วมหัว เพราะอยากจะเที่ยวเมืองนอก มันก็ดีอยู่แล้ว ถามมาเราก็เม้นท์ตรง คุณอย่าไปยุ่งกับเค้าดีกว่า
เสียใจเหมือนกันสำหรับการถูกมองว่าดูถูกเพื่อน คิดเหมือนกันว่าอาจมีคอมเม้นท์แบบนี้ ก็ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ได้แก้ตัวนะคะแต่อยากบอกว่าไม่เคยคิด เรื่องดูถูกคนจนไม่มีในหัวเลย ถ้าดูถูกคงไม่เป็นเพื่อนกับเค้าแต่แรกแล้วล่ะค่ะ แล้วอีกอย่างคือเคยจนมาก่อน จนมากชนิดที่ตอนเด็กๆ เป็นหวัดน้ำมูกไหลแล้วเพื่อนส่งกระดาษทิชชู่ให้นี่เห็นเป็นสิ่งมหัศจรรย์เลย ไม่เคยเจอกระดาษอะไรนุ่มราวกับเนรมิตมาจากสวรรค์อย่างนี้ จนขนาดที่ตอนเรียนจบปริญญาตรีแล้วยังมีบางวันที่ทั้งเนื้อทั้งตัวมีเงินไม่ถึงห้าบาท อยากกินก็ไม่ได้กิน ถึงเข้าใจเพื่อนไงว่าทำไมเรื่องบางเรื่องเค้าพูดไม่เต็มเสียง เพราะเราเคยเป็นอย่างนั้นมาก่อน ถึงทุกวันนี้ก็ไม่ใช่ว่าร่ำรวยนะคะ ยังไม่ได้รวยหรอก เพียงแต่รายได้มากกว่าเค้า ซึ่งตรงนี้เค้าก็รู้แต่เราไม่เคยเอามาเป็นประเด็นเรื่องมิตรภาพเลย พี่ออกจะระวังด้วยซ้ำไม่พยายามทำให้เค้าเห็นความแตกต่าง ไม่เคยซื้ออะไรให้เค้าเห็นเลยแม้แต่ครั้งเดียว เค้ายังคิดว่าพี่ขี้เหนียวด้วยซ้ำไป
ที่คิดเรื่องเดินทางนี่ขึ้นมาก็เพราะเป็นเรื่องปกติที่มักจะแอบสังเกตพี่น้อง เพื่อนๆ หลานๆ เวลาเค้าอยากได้อะไรแล้วเปรยออกมา หรือแสดงความสนใจให้เราเห็น จะแอบจำแล้วหาโอกาสให้ในวันสำคัญบ้างอะไรบ้าง มีความสุขเวลาเห็นพวกเค้าได้ในสิ่งที่ถูกใจ อาจเป็นนิสัยเจ้ากี้เจ้าการก็ได้ค่ะ กับเพื่อนคนนี้ก็สนิทกันนะคะ พี่ไปทำอะไรติงต๊องมายังกล้าเล่าให้ฟังเลย แล้วเวลาเค้าแซวอะไรพี่เค้าก็แซวแบบไม่ได้มีเกรงใจสักนิด เพียงแต่เรื่องเดินทางออกต่างประเทศมันเป็นเรื่องใหม่สำหรับเค้า ก็เลยนึกเอา (เอง) ว่าชวนไปดีมั้ย ส่วนเรื่องค่าใช้จ่ายก็อาจตกลงให้เค้าจ่ายบางเรื่องที่ไม่หนักเกินไป เช่น เรื่องกิน ซึ่งตรงนี้เราควบคุมได้ด้วยการเลือกร้านหรือกินอะไรง่ายๆ ซึ่งเป็นสิ่งที่เคยทำด้วยกันมาแล้ว ตอนเค้ากับเพื่อนเข้ากรุงเทพมารับลูกค้าแล้วไปเดินถนนข้าวสาร พี่ก็ไปแล้วก็กินแบบเข้าร้านมั่ง ซื้อข้างทางเดินกินมั่ง
เรื่องนี้ยอมรับว่าคงพลาดเองไปคิดแทนเค้า คิดแทนในแง่ที่ว่าเค้าอยากไปที่หนึ่งแต่เราอยากไปอีกที่หนึ่ง แล้วก็เลยบานปลายไปเป็นเรื่องความกังวลเรื่องของก๊อปไม่ก๊อป
คงต้องคิดใหม่ ขอบคุณอีกครั้งสำหรับทุกคอมเม้นท์ค่ะ