อกหักครั้งแรก

เราเป็นสมาชิกที่เข้ามาอ่านอยู่ประจำ ไม่เคยคิดเลยว่าวันนึงจะเป็นคนเข้ามาตั้งกระทู้กับเค้าบ้าง

สี่ปีที่แล้ว เราได้พบกับแฟนคนแรกของเรา เราไม่ได้อยู่ใกล้ชิดกันเพราะเค้าเป็นคนต่างชาติ ตัวเราเองก็ทำงานอยู่เมืองไทย มานึกได้อีกทีว่ามันสี่ปีแล้วก็ตอนที่เค้ามาบอกเลิกเมื่อคืนวันเสาร์ที่ผ่านมา

เรากินไม่ได้ นอนไม่หลับ ทำงาน ก็ไม่มีสมาธิ ตอนนี้ยังดีที่ไม่สามารถร้องให้กลางที่ทำงานได้ แต่พอกลับบ้าน เราคงกลับสู้สภาพเดิม คิดวกวนกับอดีต

สี่ปีมาแล้วที่เราคบกันด้วยดีมาตลอด มีทะเลาะกันบ้าง แต่พอคุยกันก็หายโกรธ ไม่มีวี่แววว่าวันนี้จะไม่มีเค้าอีกแล้ว

สองเดือนที่แล้ว เค้ายังมาเยี่ยมเรา ไปเที่ยว มีความสุข ไม่มีวี่แววของการบอกเลิก ยังมีการคุยกันถึงแผนการเดินทางตอนสิ้นปีที่เราจะไปหาเค้าที่โน้น

คืนวันเสาร์
ที่รักวันนี้เราคุยกันบน MSN นะ เตรียมเครื่องดื่มไว้ด้วย เรานึกว่าเอวันนี้น่ารัก(ปกติ วันเสาร์เราจะคุยกันพร้อมกับดื่มเล็กๆ น้อยๆ เหมือนมีปาร์ตี้ออนไล) ถึงเวลาออนไล ที่รักคุณดื่มหรือยัง ผมมีเรื่องสำคัญจะบอกคุณ เราบอกยัง เพราะอยากมีสติร้อยเปอร์เซนต์ เรื่องที่จะเล่าจะทำให้เราเสียใจไหม เค้าบอกใช่ เราถามว่า ก่อนบอก ตอบมาก่อนว่ายังรักกันไหม เค้าตอบรัก เราตอบว่างั้นก็ส่งได้
พิมพ์อีเมลมาให้เรายืดยาว จับใจความได้อย่างเดียวว่า เราเลิกกันเถอะ ผมรักคุณมากแต่มันเป็นไปไม่ได้ ผมทำทุกอย่างนี้เพื่อคุณ คุณจะได้เจอคนที่ดีกว่าถึงแม้ว่าผมจะทำร้ายหัวใจตัวเอง เรางง ชา ทำไมจะเลิกกันยังต้องทำตัวเป็นคนดี คุณเป็นคนดีที่ไปตัดสินใจแทนคนอื่นว่าเค้าจะเจอสิ่งที่ดีกว่า นี่มันยุติธรรมแล้วหรอ 
 
วันนี้ เรายื้อ ถึงแม้จะประกาศลั่นว่า รออีกปีไม่ได้หรือ จะไปเรียนต่อ  จะได้อยู่ใกล้ๆ กัน เหตุผลก็ยังเดิมๆ  "ไม่เอาแล้ว ผมทนไม่ได้แล้ว ผมรักคุณมากนะ แต่มันเป็นไปไม้ได้ ผมอยู่คนเดียวอย่างนี้ไม่ได้อีกต่อไปแล้ว ผมพบคนใหม่แล้ว ที่เค้าอยู่ใกล้ๆ ผม ผมชอบเค้านะ ถึงผมรักคุณมากๆ แต่มันเป็นไปไม่ได้" จะมาพูดอยู่ทำไมว่ารักเรามาก คนรักกันเค้าคงไม่ทำแบบนี้ รักเรา? หรือ รักตัวเอง? เราไม่แน่ใจอีกต่อไปแล้ว  

ตอนนี้ได้แต่ขอให้เค้าไปดี ยื้อสุดมือแล้วก็คงต้องปล่อยมันไป

ขอให้สาวๆ รักษาความสุขกับคนที่รักตอนนี้ให้ดีๆ นะคะ เพราะคุณจะไม่รู้เลยว่าความทุกข์มันจะเข้ามาเมื่อไหร่ เรามีความสุขมาสี่ปี จนกระทั่งวันเสาร์ที่ผ่านมา เหมือนโลกถล่มใส่อย่างไม่มีวี่แววมาก่อน