มหากาพท์ สิว

     
    ตั้งแต่จำความได้ว่าอยู่กับคุณเค้ามา ก็ราวสิบห้าปีได้แล้ว และก็เข้าๆออกๆคลินิกผิวหนังเป็นเสมือนบ้านญาติอีกคน ตั้งแต่อายุสิบห้าจนกระทั่ง ณ บัดนาว คิดค่าเสียหายดูแล้วก็น่าจะถอยปอร์เช่มาไว้ขับได้สักหลายคันแล้วล่ะคะ (ทุกวันนี้ ก็ยังต้องขับมอไซด์ในการเดินทางอยู่ เฮ้อ! ชีวิต ดราม่า จริงๆ

     เข้าเรียนมหาวิทยาลัย แรกๆกับความใสที่มาพร้อมกับความเป็นเฟสชี่น้องปีหนึ่ง ขึ้นปีสองคุณๆเค้าก็เข้ามาเยี่ยมเยียนถี่มากขึ้น เป็นลักษณะแบบรูปตัวยู ของใบหน้า ก็พยามหาเหตุว่าเกิดจากอะไร ศึกษาข้อมูลจากที่ต่างๆ (อันนี้ที่วิเคราะห์เองว่า เราอาจจะเรียนหนักรึเปล่า ก็ไปรักษาตามอาการ)เอาเป็นว่าแหกมากถึงขั้นต้องเริ่มใช้ roac เพราะยาทาเอาไม่อยู่แล้ว(สาวๆคงจะรู้ว่าผลข้างเคียงเป็นอย่างไร การใช้ต้องอยู่ในการควบคุมดูแลของแพทย์นะคะ) ก็ทั้งตาแห้งสู้แสงแดดไม่ค่อยได้ แล้วปากเนี่ยคะลอกแล้วลอกอีก ต้องพกสีผึ้ง(รุ่นไหนเนี่ย)อุ๊ย ! ลิปเขา เอ๊ย ไม่ใช่ ลิปมัน เป็นประจำเลยคะ แต่ก็อยู่ในขั้นพอใจคะ เพราะรูขุมขนดูเรียบแล้วหน้าก็ใสไปด้วย คือแบบว่าโชว์ผิวหน้าได้โดยไม่โบ๊ะอะไรเลย แต่แล้วเมื่อกินครบคอร์ส(ตอนนั้นกินหกเดือน)หลังจากนั้นหน้ามันก็ยังใสให้เราได้เห็นไปต่ออีกประมาณหกถึงแปดเดือน ก็เริ่มมีผุดแบบอุดตันขึ้นมา(มันคงโดนตัวยากดไว้)ก็ยังใช้ยาทามาเรื่อยๆ จนขึ้นปีสี่ฝึกงาน ทั้งจะออกพื้นที่ต้องพบปะผู้คนมากมาย คุณสิวเหมือนจะรู้หน้าที่ของตัวเองว่าชั้นก็จะได้เจอผู้คนมากมายเหมือนกัน ก็พากันเฮโลมาเป็นปรื้นเลยค่ะ เต็มข้างแก้มทั้งสอง งานนี้ต้องร้อนถึงตับอีกรอบ กลับไปหา roac อีกค่ะก็ได้หน้าวิ้งมาเชยชม แต่ก็ต้องทนกับผลข้างเคียง

            พอเรียนจบมีการมีงานทำก็พอจะมีรายได้ประทังชีวิตให้ครบเดือนโดยไม่รบกวนพ่อแม่ แต่ ผญ อะคะก็อยากดูดี อยากสวยขึ้นมากะเค้าบ้าง ก็เข้าคอร์สรักษา ไม่ว่าจะกดแล้วก็กดอีกแถมได้หลุมมาอีกต่างหาก จะมาร์กนู้น นี่ นั่น หรือขัดเกล็ดหิมะ ชะเอ้ย! ไม่ใช่น้ำแข็งใส คริสตัลค่ะ หรือ อาบแสงสีต่างต่างๆ ส่วนเลเซอร์ทำเป็นบางครั้ง(ไม่บ่อยค่ะ เพราะต้องเก็บตังเป็นเดือนถึงจะพอค่าทำ เฮ้อ!) จนกระทั่งทุกวันนี้หน้าก็ยังอยู่ในวนเวียนเดิม เวลาล้างหน้าจับหน้าตัวเองแล้วก็คิด เนี่ยมันถนนลูกรังหรือผิวของดวงจันทร์ (โอ้! จอร์จ อันนี้ซาร่าก็พารานอยด์ได้อีก) เม็ดเล็กๆที่อุดตันที่ขึ้นตามขอบใบหน้า กรามทั้งสองข้างและคาง(ทั้งที่ก็เปลี่ยนเป็นแชมพูของเด็กแล้ว(แต่ก็อย่างว่าค่ะพอหน้าหายเยินก็จะเปลี่ยนเป็นของผู้ใหญ่ใช้ -*- ก็ผมมันแข็งนี่นา, ปลอกหมอนก็เปลี่ยนทุกอาทิตย์) ก็ยังคงพึ่ง roac อยู่ค่ะเรียกได้ว่าพบกันทุกสองปี(ป่านนี้คุณตับของเพิ้งไม่รู้จะเป็นตายร้ายดีอย่างไรบ้าง)เรียกได้ว่าเข้าขั้น หน้าติดยา หน้าเนียนใสวิ้งด้วย roac แค่ระยะเวลาระหว่างที่ใช้จนครบคอร์สหกเดือนและยืดความวิ้งไปได้ต่ออีกหกถึงแปดเดือน หนังหน้าเดิมก็เข้ามาอีกแล้ว พยามหาวิธีทางเลือกอื่น คือลองเองอะคะ อย่างยาคุมเคยใช้สามเดือนก็หยุดค่ะเพราะไม่เห็นผลกลับยิ่งขึ้นมาเรื่อย หรือไม่ว่าสมุนไพร มีช่วงหนึ่งที่พอกด้วยสาหร่าย ที่เค้าบอกว่ามันจะช่วยดูดพิษ ผลักสิ่งสกปรกออกมา ก็คงจะจริงมั้งค่ะ เพราะสิวก็เร่งผุดขึ้นได้ไม่มีวันหยุดราชการ ทนได้อยู่สามเดือนเช่นกันคะ เพราะโดนคุณแม่ทักว่ามันขับออกมามากไปมั๊ย ก็เลยแจ้นเข้าคลินิกอีกแล้ว หรืออย่างวันหยุดก็พอกหน้าด้วยสูตรจากสมุนไพรทั้งหลายแหล่ เช่น ไข่ขาว น้ำผึ้ง ว่านหางจระเข้ ขมิ้น บางทีถึงกับมีหัวหอม กระเทียม(เล่นเอาน้ำหูน้ำตาไหล - -‘’ ) แล้วแต่ว่าจะหาอันไหนได้ แต่ก็งั้นๆค่ะ

การไปหาหมอของเพิ้งก็จะเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ค่ะ แบบว่าคือพอรักษาแล้วหน้าโอเคพอที่เรารับได้ พบหน้าผู้คนได้ไม่แตกตื่น ก็จะถอยยาเอง(กรณียาทาแต่ถ้าเป็นกรณีของroac ก็จะกินครบคอร์สตามที่หมอสั่ง)โดยที่ใช้ของหมอให้มาจนหมดหลอดก่อน แล้วเราก็จะเลือกใช้ skin care ที่เกี่ยวกับป้องกันสิว หรือบำรุงพวก oil free มาใช้เองก็ได้สักพัก คุณสิวก็พาเพื่อนมาเยี่ยมอีก ทีนี้ก็เปลี่ยนที่รักษาใหม่ค่ะ(ไม่ว่าจะเป็น PAN, W…,R… ,C… หรือสถาบันโรคผิวหนัง ทุกที่รักษาดีขึ้นแต่ก็ไม่หาย) ก็เข้าสเต็ปเดิมค่ะ BP ทาก่อนล้างหน้า จากนั้นก็ล้างหน้าด้วยเจลใสไม่มีฟอง หลังซับหน้าจากนั้นก็ทา CM ช่วงไหนที่หน้าขาดน้ำก็จะได้ Aloe gel มาอะคะ วนเวียนอยู่อย่างเนี่ย (อ่านแล้วเอน็จอนาจตัวเอง สาวจีบันคนไหนเป็นแบบนี้บ้างมั๊ยคะ)

จนกระทั่งรู้สึกว่าเราไม่ไหวแล้วจากจิตใต้สำนึกของตัวเองเพราะรู้ตัวว่าใช้ยามาเยอะมาก แม้ว่าสภาพภายนอกดูไม่เป็นไรแต่ข้างในเราก็ไม่รู้ด้วยว่ามีอะไรรึเปล่า เคยเช็คเลือดพบว่าเกร็ดเลือดต่ำ แต่ก็ไม่แน่ใจเป็นผลจากยาที่เราใช้มาเป็นเวลานานรึเปล่า ตอนนี้ถอยจาก roac มาได้สามปีค่ะ แต่ยังพึ่งยาทาอยู่ ทำทรีตเม้นไปด้วย เวลาที่กดสิว ถ้ามีเลือดออกมา ก็ต้องใช้เวลากดนานๆ เลือดถึงจะหยุด(ยังไม่ได้ไปเช็คเลือดซ้ำเลย)