หลับให้สบายนะพีท เราจะคิดถึงแกตลอดไป

 ตอนเย็นเราไปหาแกที่วัด  เราได้แต่ภาวนาให้คนๆนั้นไม่ใช่แก  แต่มันก็ใช่แก คนที่นอนในกล่องสี่เหลี่ยมแคบๆใบนั้น  แกรู้มั้ยเราไม่อยากรับความจริงเลย  เรารับไม่ได้ว่ะ   เมื่อหลายวันก่อนเรายังคุยกันอยู่เลย  แกบอกให้เรารีบๆไปสารภาพรัก  เอาขนมที่เราทำไปให้คนที่เราชอบเลย  ถ้าเราอกหักกลับมา แกจะกินเหล้าเป็นเพื่อนเรา  กินขนมที่เราทำแทนคนใจร้าย  เมื่อวันศุกร์เรายังเห็นแกขี่รถออกไปจากมหาลัยอยู่เลย   แกเชื่อมั้ยแกทำเราเสียน้ำตาเป็นลิตรเลย  เวลาที่เรานึกถึงเรื่องเก่าๆ

ไม่รู้ว่าแกจำได้มั้ยวันแรกที่เราเจอกัน  แกยิ้มกว้างให้เรา  ยิ้มนั้นที่แกส่งมามันทำให้เราปลื้มแกและรู้สึกดีๆกับแกมาก  ไม่รู้ทำไมว่ะ  ปลื้มจนมาเขียนกระทู้ในพันธ์ทิพย์  ห้องสยาม  และเป็นห้องนี้แหละที่ทำให้พี่ๆทุกคนรู้จักแกและเรา   กระทู้ในห้องนี้แหละที่ทำให้เรากับแกโดนพี่ๆแซวมาถึงทุกวันนี้   และในเว็บนี้เว็บจีบันที่เราเข้ามาถามๆสาวๆในนี้เรื่องของแก

http://www.jeban.com/viewtopic.php?t=120911

แกรู้มั้ยว่าเรายังจำได้อีกว่าเรายังไม่ได้ขอบคุณแกเลย  ที่แกขยับรถให้เรา มัวแต่เขินจนรีบขับรถไป  แต่ไปไหนไม่ได้ เพราะฝนตก  ทำให้ต้องติดฝนอยู่ในที่จอดรถหมือนเดิม  ขำดีนะ    

เรากับแกเคยชวนกันไปดื่มด้วยกันแต่ไม่ได้ไปด้วยกันสักที  ทั้งๆที่บ้านอยู่ใกล้กัน   มหาลัยอยู่ที่เดียวกัน  เล่นเวบเดียวกัน  เพราะเราคิดแต่ว่าเรายังมีเวลาไงละ  เดี๋ยวเราก็เจอกันอีก  ผลัดวันประกันพรุ่งไปเรื่อยๆ   แต่ใครจะรู้ละ ว่ามันไม่มีวันพรุ่งนี้สำหรับแกอีกแล้ว  ใครจะรู้ว่าเราเจอแกเป็นวันสุดท้าย ใครจะรู้ว่าเวลาชีวิตของแกมันสั้นเหลือเกินพีท

สุดท้ายเราก็ได้มานั่งดื่มกับแก แต่ก็เหมือนดื่มคนเดียว  เพราะเราต้องจินตนาการว่าแกกำลังนั่งยิ้มและนั่งดื่มอยู่ตรงข้ามเรา 

แกชอบบอกเราว่าไปออกทริปขี่รถเที่ยวที่ไหนให้ชวนแกด้วย  ต่อไปนี้แกคงได้ไปกับเราทุกทริปแล้วล่ะ  เราจะชวนแกมาซ้อนท้ายเรา  คอยดูแลเราและพี่ๆ ทุกครั้งที่ออกทริปด้วยนะ

เราไม่อยากไปงานแกเลยรู้มั้ยว่าทำไม  เพราะเรายังรับความจริงไม่ได้  แต่เราก็ต้องไปส่งแกขึ้นไปอยู่บนฟ้าจนได้ในวันสุดท้ายของงาน   ถึงแม้จะส่งแกได้ไม่ถึงที่สุดก็ตาม  ตอนแรกเราคิดว่าจะไม่ไปมองหน้าแกเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว  เพราะเราอยากจะจำหน้าที่มีแต่รอยยิ้มของแกเอาไว้  แต่ก็นะ  เราเดินขึ้นไปดูจนได้  เราได้มองภาพแกเป็นครั้งสุดท้าย   แต่แกรู้มั้ยภาพที่เราติดตาได้ถึงตอนนี้เป็นภาพที่แกกำลังยิ้มอย่างมีความสุข 

เรื่องที่เกิดขึ้นกับแกมันให้บทเรียนอะไรหลายๆอย่างกับเรา  อย่างแรกเลย  เราจะเลิกเป็นคนผลัดวันประกันพรุ่ง พูดแล้วต้องทำเลย  นัดแล้วต้องไปเลย   อย่างที่สอง  เวลาเป็นของมีค่า  เพราะเราไม่รู้ว่าเราจะตายเมื่อไร  ควรจะทำทุกอย่างให้ดีที่สุดก่อนที่จะสายเกินไป   อย่างที่สาม  ความตายมันอยู่ใกล้ตัวกว่าที่เราคิด 

ขอบคุณนะพีทที่ยอมเป็นเพื่อนกับเรา  เชื่อมั้ยลึกๆแล้วเราก็ยังปลื้มแกอยู่ เรายังรู้สึกดีกับแกไม่เปลี่ยนแปลง  แม้มันจะไม่ใช่เรื่องของความรักแบบคนที่แอบปลื้มเหมือนเดิม  เพราะมันกลายมาเป็นแบบเพื่อนแทน   เราจะคิดถึงแกเสมอนะพีท  แกไม่เคยจากเราไปไหน  แกยังมีชีวิตอยู่ในใจของเรา  ในความทรงจำของเราตลอดไปนะพีท   ไปสู่สุขตินะพีท  หลับให้สบายนะ  ไม่ต้องกังวล  ชาติหน้ามีจริงขอให้เราได้เกิดมารู้จัก  ได้มาเป็นเพื่อนกันอีกนะพีท